EMUCo dziś rzucili
w błoto, a co na wiatr, kogo tam znów
rzucili na kolana, a kogo błotem
obrzucili, na kogo błoto rzuca
określone światło, a komu
rzuca piaskiem w oczy, komu rzuca
się w oczy to błoto, komu do
gardła się rzuca, a komu najwyżej
na mózg się rzuciło, ale pozwólmy tu sobie
na krótki rzut błota wstecz, wspomnijmy tradycyjną
pieśń nie rzucim
ziemi skąd nasz
brud, przepraszam trud, trud-
no darmo, nie rzucimy i dziś, rzucimy
się w przepaść błota, w którą może
rzucą dziś wreszcie jakiś
ochłap, przepraszam
towar,
chociaż czy
Po raz kolejny zabrzmiał róg i wszyscy wyciągnęli przed siebie miecze, trzymając je pionowo, po czym uklęknęli i uczynili znak krzyża. Kobiety skłoniły się głęboko. Zapadła cisza, w której słychać było tylko odgłosy naszych kroków na kamiennej drodze. Przepełnieni radością i zdumieniem, zbliżaliśmy się do rycerzy, którzy wsparci na kolanie spoglądali w ziemię.Zakon Smoka, s. 503-504.
Marko zdziwił się widokiem klęczącego przed nim księcia Łazarza i mistrza Drako, ale jeszcze bardziej zaskoczył go widok żony i syna padających na kolana. Wyprostował się i z wypiętą do przodu piersią powiedział cicho:
- Nigdy bym nie przypuszczał, że Wojownik Przepowiedni może być witany w ten sposób. Oni wszyscy kłaniają się przede mną...
- Mylisz się. Ci ludzie nikomu się nie kłaniają - powiedział Derom. - Jako rycerze Zakonu Smoka okazują tylko swój szacunek... ale nie tobie, lecz wojownikowi Kosingas, który jest wśród nas: Gabrielowi, pierwszemu spośród równych.
Był sobie raz pewien starzec. Osłabł i nie mógł już pracować. Ani był żywy, ani martwy. Znudziło się synowi doglądać starca i zdecydował się go pozbyć. Wsadził ojca do kosza i zaniósł wysoko w góry na pożarcie wilkom. Postawił kosz na ziemi i już zbierał się, by odejść, kiedy ojciec zawołał doń:
- Synku, przyniosłeś mnie tu, twoja sprawa, ale kosz to sobie weź!
- A na co mi on? - zdziwił się syn.
- Przyda się twojemu synowi, kiedy zechce cię tutaj przynieść...
Laponia jest wielką, cudowną krainą, przylegającą do wybrzeży mórz Północy. Ciągnie się od jednego morza do drugiego, nawet do trzeciego. Wieńczy cztery państwa - każde z nich chciało mieć jej kawałek dla siebie. (...)
Laponia jest dumną krainą przeciwieństw. W Laponii wszystko musi być wielkie i potężne.
Gdy Laponia chce mieć jezioro, rozlewa bezkresne Inari z tysiącem wysp. Niczym morze niebieszczą się jego otwarte obszary, na dalekich wyspach jeziora spoglądają z pogranicza wody i nieba korony sosen.
Gdy Laponia tworzy pustkowia, to rozpościera niezmierzone tereny bezludne - siedziby mgieł.
Kiedy wyprowadza swoje niezliczone rzeki i strumienie, żłobi długie szeregi progów, przez które przewalają się z hukiem wodospady, tak że niejednokrotnie słyszy się milami nieustanne wołanie pustkowi. (...)
Kiedy Laponia otrzymuje w darze blask słoneczny, to dostaje tak wiele, że jest go wszędzie pod dostatkiem. W pełni lata słońce wędruje nad pustkowiami i tunturi [niewielkie masywy górskie lub zespoły szczytów - przyp. tłum.] przez całe tygodnie, a nawet miesiące. (...)
Kiedy jednak słońce opuszcza Laponię, to wędruje tak daleko, że przez długie tygodnie i miesiące nie widać nawet jego najsłabszego przebłysku. (...) Wówczas wśród ciemności ludzie jęczą jak duchy leśne i trolle tunturi.
Tylko dla siebie samego piszę te słowa i w tym różnie się, jak sądzę, od wszystkich innych pisarzy, zarówno w czasach minionych jak i przyszłych. Gdyż to, co we wszystkich czasach pisano, pisano albo dla bogów, albo dla ludzi. Chcę bowiem także i faraonów zaliczać do ludzi, jako że są tacy jak i my w nienawiści i w lęku, w żądzy i w rozczarowaniu. Między nimi a nami nie ma żadnej różnicy, choćby ich nawet tysiąc razy zapisano w poczet bogów. I choćby nawet tysiąc razy po tysiąc razy zaliczeni zostali do bogów, mimo to są ludźmi takimi samymi jak inni ludzie. Mają moc, aby nasycić nienawiść i uniknąć lęku, ale ta moc nie ustrzeże ich przed żądzą i rozczarowaniem. A to, co napisano, napisano na rozkaz królów albo po to, by schlebiać bogom, lub też by skłonić ludzi do wierzenia w to, czego nie było. Albo też do wierzenia, że wszystko działo się inaczej, niż było w rzeczywistości. Lub też że udział tego czy owego w tym, co się działo, był większy lub mniejszy, niż to jest naprawdę. To mam właśnie na myśli, gdy mówię, że od zamierzchłych czasów aż po dziś dzień wszystko, co zostało napisane, napisane zostało dla bogów albo dla ludzi.
- Co sądzicie o nowej powieści Zbysława Szproty? - spytał minister.
- Nową powieść Szproty uważam za dobrą, ministrze - odpowiedział krytyk.
Minister pokręcił głową.
- To jest, w pewnym sensie dobrą - poprawił się krytyk.
Minister pokręcił głową.
- W pewnym sensie dobra, to znaczy dobra dla wąskiej grupy kawiarnianych intelektualistów.
Minister pokręcił głową.
- Raczej dla publiczności o niewybrednym guście, źle się wyraziłem.
Minister pokręcił głową.
- A w ogóle to zła powieść, panie ministrze.
Minister pokręcił głową.
- Przy czym nie należy jej całkowicie potępiać.
Minister pokręcił głową.
- Strasznie niewygodny ten kołnierzyk - powiedział.
Bryłka ziemi, która wylegiwała się w koleinie na drodze, zerkała na kupę z uśmiechem.
- A ty, z czego się śmiejesz? - spytała zaczepnie rozzłoszczona psia kupa.
- Bo jak cię nazwać, jeśli nie kupą? Jesteś kupą, psią kupą! Najbrudniejszą spośród kup!
- Łee - załkała psia kupa.
Minął jakiś czas.
- Psia kupo, przepraszam cię, popełniłam błąd. Nie płacz. - poprosiła łagodnie bryłka ziemi.
Kupa milczała.
On. Wezmę świecę, i latarnię i głownię z komina,
Pójdę szukać, czy jest w świecie poczciwa dziewczyna.
Ona. Wezmę księżyc, wezmę gwiazdy, wezmę jasne słońce,
Może znajdę w którym chłopcu serce kochające.
On. Toć szukałem, i patrzyłem i wiem teraz o tem,
Że nie znajdzie najpoczciwszej, kto nie brzęknie złotem.
Ona. Toć patrzyłam, i świeciłam i dojrzałam tego,
Że z nich każdy bardzo kocha, lecz... siebie samego.
On. Już znalazłem najpoczciwszą, znalazłem kochaną,
Piękną, cichą, ale w sklepie... lalkę malowaną.
Ona. Już znalazłam choć jednego, już znalazłam przecie,
Piękny, dzielny wojak młody... na starym portrecie.
On. Niechaj lalka malowana tkliwsze zwróci oczy,
To może wojak z portretu na konika skoczy.
Ona. Niechaj wojak malowany dosiędzie bachmata,
Może w lalce malowanej serce zakołata.
Zbliżała się godzina występu.
— Bardzo państwa przepraszam, niestety muszę się już przebierać — powiedziałam — ale proszę mi wierzyć, że nie spodziewałam się wcale zastać tu tyle serca i pamięci.
— O, to jeszcze nic, pół miasta wybiera się na pogawędkę z panią!
— Wszyscy tu panią pamiętają, jakżeby! I każdy chce panią powitać.
Po wyjściu gości szybko się przebrałam i drżąc z zupełnie specjalnej tremy wyszłam na estradę.
Sala była zupełnie pusta.
Dla mojego rodzinnego miasta nie mogę być przecież żadną atrakcja artystyczną.
Prawdę powiedziawszy, niepowodzenia inżyniera Zakiego ad-Dassukiego w życiu zawodowym nie zostały spowodowane jedynie ciągiem wydarzeń związanym z wybuchem rewolucji; były raczej naturalną konsekwencją braku poważnych ambicji i zapału do pracy, a także... obsesyjnego uzależnienia od seksu. Można powiedzieć, ze życie tego sześćdziesięciopięciolatka koncentruje się niezmiennie wokół jednego: kobiety. [...] Zaki Bej spał z najrozmaitszymi kobietami: z orientalnymi tancerkami, cudzoziemkami, kobietami z towarzystwa, żonami ważnych i wybitnych osobistości, studentkami, uczennicami szkoły średniej, a nawet z kobietami upadłymi, wieśniaczkami i gosposiami. Każda z nich miała, jak to nazywał, swój smak i często, śmiejąc się, porównuje wytworną panienkę Kamlę i jej zwyczaje z kloszardką, którą spotkał pewnej nocy, jadąc po pijanemu swoim buickiem.
