Był sobie raz pewien starzec. Osłabł i nie mógł już pracować. Ani był żywy, ani martwy. Znudziło się synowi doglądać starca i zdecydował się go pozbyć. Wsadził ojca do kosza i zaniósł wysoko w góry na pożarcie wilkom. Postawił kosz na ziemi i już zbierał się, by odejść, kiedy ojciec zawołał doń:
- Synku, przyniosłeś mnie tu, twoja sprawa, ale kosz to sobie weź!
- A na co mi on? - zdziwił się syn.
- Przyda się twojemu synowi, kiedy zechce cię tutaj przynieść...
Psia kupa Kwon Jeong-saenga to klasyka południowokoreańskiej literatury dziecięcej, od 1969 bawiąca i wychowująca kolejne pokolenia. W tym samym roku książka otrzymała nagrodę w dziedzinie literatury dziecięcej miesięcznika "Edukacja chrześcijańska". Psia kupa jest piękną, obrazkową książką dla dzieci, ale ponieważ mam wrażenie, że my - dorośli, zbyt mocno oddaliliśmy się od natury, chciałbym zasugerować rodzicom, by cieszyli się tą lekturą wspólnie z dziećmi. (...) Uważana za bezużyteczną, brudną i śmierdzącą kupa może stać się nawozem, dzięki któremu zakwitną kwiaty, a drzewa zrodzą owoce. Chciałbym, żeby lektura książki o kupie stała się duchowym i emocjonalnym "nawozem" także dla dzieci w Polsce, po drugiej stronie globu.
Bryłka ziemi, która wylegiwała się w koleinie na drodze, zerkała na kupę z uśmiechem.
- A ty, z czego się śmiejesz? - spytała zaczepnie rozzłoszczona psia kupa.
- Bo jak cię nazwać, jeśli nie kupą? Jesteś kupą, psią kupą! Najbrudniejszą spośród kup!
- Łee - załkała psia kupa.
Minął jakiś czas.
- Psia kupo, przepraszam cię, popełniłam błąd. Nie płacz. - poprosiła łagodnie bryłka ziemi.
Kupa milczała.
